Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

τέλος, αρχή, τέλος, αρχή...

Λίγες μέρες για να τελειώσει κάτι.. Λίγες για να ξεκινήσει κάτι άλλο.. 

Χρόνια περίμενα αυτή τη στιγμή! Τη στιγμή που θα σκεφτόμουν πως απλά σε λίγο κλείνει ένας κύκλος! Ένας κύκλος που για πολλά πολλά χρόνια αποτελούσε τη ζωή μου, τη καθημερινότητά μου.. Νοσταλγία, αναμνήσεις, στιγμές! Πολλές... Όμορφες και άσχημες παράλληλα! Άλλοτε έντονες, κι άλλοτε μονότονες... Στιγμές που σε σημάδεψαν.. Και σε σημαδεύουν ακόμη... Μέρες, ώρες, τραγούδια, μέρη... Κάθε δάκρυ, κάθε χαμόγελο τη δική του ιστορία! 
Και τώρα, που κλείνει ο κύκλος, ξεκινά ένας άλλος.. Καινούργιος! Που περίμενα χρόνια τώρα... 
Κι εκείνος, εδώ... Εκείνος που ήταν εδώ πάντα για να ζει τις μέρες μου μαζί μου.. Εκείνος που ήταν εδώ πάντα για να ζει τα χαμόγελα μα και τα δάκρυά μου.. Εκείνος που ήταν πάντα εδώ και με σήκωνε κάθε τόσο που έπεφτα.. Εκείνος που ήταν πάντα εδώ για να μου υπενθυμίζει πως τα άσχημα πέρασαν.  Πως τώρα ξεκινάει κάτι άλλο.. Καινούργιο και δικό μας!
Πράγματι... Τα πολύ δύσκολα πέρασαν... Λίγο έμεινε ακόμα για να τελειώσουν μια για πάντα! 
Τα όνειρα διαδέχονται το ένα το άλλο.. Τα χαμόγελα είναι στη θέση τους.. Το '13 μπαίνει, κι όλα θα πάνε καλά! Όλα!

*Καλή μας χρονιά!


~Δεν έχουν όλα αρχή-μέση-τέλος!
Εμείς δεν τελειώνουμε! Ποτέ δεν θα τελειώσουμε!

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Λίγο ακόμα...

Κι έρχονται στιγμές που πνίγεσαι.. Που νιώθεις κόμπους πολλούς στο στήθος και στο λαιμό σου... Έρχονται στιγμές που κανείς δεν καταλαβαίνει πως είναι να προσπαθείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να κάνεις τα αδύνατα δυνατά, με αποτέλεσμα να σε τραβάει τόσο κάτω και να φτάνεις πάτο. Και πώς σηκώνεσαι τώρα; Πώς βάζεις τους πάντες στην άκρη για να βρεις μόνο τον εαυτό σου ξανά; Πώς κλείνεις τ'αφτιά σου σε εκείνους που σε ρίχνουν; 
Και τι δεν θα' δινα να πω ένα στο διάολο όλοι και όλα, και να φύγω μακριά....
Μα ευτυχώς, έμεινε λίγο ακόμα...

~πάλι καλά που εσύ είσαι εδώ!
http://www.youtube.com/watch?v=gFAVusbr2N8

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

πεφταστέρι!

Ήταν εκείνο το βράδυ.. Εκείνο το βράδυ που συνειδητοποίησα πως οι στιγμές της ζωής μας, διαρκούν μόνο λίγα λεπτά... Ήταν εκείνο το βράδυ, δυο μέρες πριν, που καθόμουν στο μπαλκόνι και τα μάτια μου είχαν καρφωθεί στο απέραντο μαύρο του ουρανού... Ήταν εκείνα τα μικρά φωτάκια που με έκαναν να χαμογελάσω... Σκεφτόμουν τόσα... Το πώς κάποιοι άνθρωποι προκειμένου να μην ρίξουν τον εγωισμό τους σε κάνουν στην άκρη... Στέκονται απέναντι σου κι ας νόμιζες κάποτε πως θα ήταν πάντα εδώ... Το πώς κάποιοι άλλοι άνθρωποι ρισκάρουν και τη ζωή τους την ίδια προκειμένου να σε βλέπουν καλά.... Tο πώς κάποια λόγια γίνονται πράξεις και πώς κάποια άλλα λόγια μένουν απλά λόγια...
Μέσα σε τόσο λίγες μέρες έγιναν τόσα πολλά! Υποσχέσεις, όρκοι, όνειρα... Το χαμόγελο επανήλθε ξανά, κι αυτή τη φορά είναι πιο αληθινό από κάθε άλλη... Γιατί ξέρω.. Ξέρω πως δεν θα αργήσει η στιγμή που όλα θα πραγματοποιηθούν! Όλα στο χέρι μας είναι άλλωστε...


~να θυμάσαι, πως την ίδια ευχή κάναμε~

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Εδώ ξανά!

Ξέρω, χάθηκα.... Μα το διάβασμα, το διάβασμα, το διάβασμα, δεν μου επιτρέπει να ασχολούμαι με τίποτε άλλο...

Σιγά σιγά η ένταση πέφτει, και ξεκινάει η τελευταία βδομάδα των μαθημάτων!

Η βαλίτσα ανέβηκε από την αποθήκη, τα ρούχα σιδερώθηκαν, τα εισιτήρια βγήκαν, και απλά μετράμε αντίστροφα...

Εκείνος συνεχίζει να μου χαρίζει τα σ'αγαπώ του, και όλα κυλάνε όμορφα...

Καλό καλοκαιράκιιιι.... Και να περνάτε όλοι Μ Α Γ Ι Κ Α Α Α . . . . 

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Σκέψεις.... κάτω απ'το γεμάτο φεγγάρι!


*Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.
Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.
Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.






Δάκρυα... Πολλά..... Για τα χαμένα όνειρα.... Που τελικά ήταν μόνο δικά μου!
Όμορφο το φεγγάρι απόψε! Το νιώθω να με κοιτάει... Να συμμερίζεται τον πόνο μου....
Πονάει που η αγκαλιά του δεν είναι εδώ... Να το χαζεύαμε μαζί!!
Θα περάσει... Κάποια στιγμή, θα περάσει....

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕΣ ΠΟΤΕ!

Προσπαθώ να κρατήσω τις καλές μας στιγμές
μα τις νύχτες γυρνάει στο μυαλό μου
το κακό μας φινάλε σαν να 'τανε χθες
Είναι μόνο μια φάση θα περάσει είχα πει
έλα όμως που τόση αγάπη
δε σβήνεται σαν να πατάς διαγραφή


Αν αλλιώς δεν περνάει θα το πω κι ας πονάει
δεν υπήρξες ποτέ κι ας σ' ερωτεύτηκα τόσο
Αν αλλιώς δεν περνάει θα το πω κι ας πονάει
δεν υπήρξες ποτέ ποτέ κι ας το μετανιώσω



Μ' έχεις κιόλας ξεχάσει το 'χεις εύκολο εσύ
είναι μόνο δικό μου το κόλλημα που νιώθω
να λείπει η ζωή μου η μισή
Κάτι πρέπει να κάνω απ' το λούκι να βγω
τι κι αν δε το πιστεύω θέλω πια να το πω δυνατά
να τ' ακούσω εγώ


Αν αλλιώς δεν περνάει θα το πω κι ας πονάει
δεν υπήρξες ποτέ κι ας σ' ερωτεύτηκα τόσο
Αν αλλιώς δεν περνάει θα το πω κι ας πονάει
δεν υπήρξες ποτέ, δεν υπήρξες ποτέ....

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Η αρχή του τέλους!!!!!!!

Αύριο!! Αύριο λοιπόν ξεκινάνε τα όμορφα, τα δύσκολα, τα γεμάτα άγχος, τα γεμάτα πείσμα, τα γεμάτα όνειρα.... Ίσως να περνώ τη πιο δύσκολη φάση μου, άλλα θα περάσει! Πολλά τα νεύρα, πολλά τα κλάματα δίχως αιτία! Μα δεν μ' αφήνουν να πέσω! Όλοι του είναι εδώ, συμμερίζονται τις αγωνίες μου και μου θυμίζουν κάθε τόσο πως δεν είμαι μόνη! Σιγά σιγά ανακαλύπτω πως άλλα πράγματα έχουν προτεραιότητα στη ζωή μας και όχι αυτά που θεωρούσα εγώ μέχρι τώρα! Έχω βαρεθεί να ακούω παράπονα για μικρά και ασήμαντα πράγματα από ανθρώπους που στη κυριολεξία έχουν τα πάντα! Από την άλλη, καμαρώνω τους ανθρώπους που παρά τα εμπόδια που τους βάζει κάθε τόσο η ζωή, είναι γεμάτοι αισιοδοξία και λένε πως όλα θα πάνε καλά! Και εγώ τους πιστεύω πια! Για να το λένε, σίγουρα κάτι θα ξέρουν! Επίσης, διαπιστώνω πως πράγματι όλα για κάποιο λόγο γίνονται! Όλα!
Τώρα τι άλλο να πω; Η αλήθεια είναι πως νιώθω παράξενα! Ίσως γιατί αλλάζουν τα δεδομένα, ίσως γιατί μεγαλώνω.....
Το μόνο που θέλω είναι να πάνε όλα καλά..
Και νιώθω ότι θα πάνε!!!!!
  δεν ξέρω τ'είναι αλλά θέλω να περάσει
                                                                                                                       δεν ξέρω τί, δεν ξέρω πώς, βρες ένα τρόπο..

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Αισιοδοξία, και λαμπερά χαμόγελα:)

Ξύπνησα με μια υπέροχη διάθεση σήμερα... Είναι ο υπέροχος ήλιος που με τυφλώνει, είναι το γλυκό χαμόγελο και φιλί της μαμάς που ήρθε να μου δώσει πριν φύγει για το γραφείο, είναι οι ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο με τη Γεωργία αναλύοντας ακόμα και το πιο μικρό, είναι το "Καλημέρα μικρούλι μου" που μου έστειλε εκείνος πριν λίγο, είναι ότι μπήκε το καλοκαίρι, είναι ότι νιώθω τους φίλους μου όπως τους ένιωθα τότε, είναι τα όνειρα που δεν θα αργήσουν να γίνουν πραγματικότητα, είναι που σε λίγες μέρες ξεκινάει η αρχή του τέλους, είναι που σε 12 μήνες θα έρθει το τέλος και η νέα αρχή, είναι που βρήκα πάλι το χαμόγελό μου, είναι τα σχέδια για το φετινό καλοκαίρι που προβλέπεται υπέροχο, είναι, είναι, είναι................ 
Καλημέρα λοιπόν!!! Ζεστές, γλυκές και υπέροχες καλημέρες!!!!!


"Όλα, όλα αλλάζουνε και τίποτα δεν μένει....."

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

.....:)



Εγώ κι εσύ.... Εσύ κι εγώ.... Μόνοι πάνω στη γη....
Οοοο.... Μόνοι στη γη.....


Ήρθε λοιπόν.... Κάτι μου λέει ότι τα σχέδια περι καλοκαιριού ΜΑΣ, θα πραγματοποιηθούν....
Κάτι μου το φωνάζει!!

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, ΛΟΙΠΟΝ!!!!!!!!!!!!!!!!

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012

ΙΟΥΝΙΟΣ*

Καλό μας μήνα λοιπόν!! Μπήκε το καλοκαίρι για τα καλά!! Ήλιος, ζεστά χαμόγελα, και τα δύσκολα τελειώνουν σιγά σιγά... Το εύχομαι δηλαδή! Ο χειμώνας που πέρασε, είχε τα πάντα... Απογοητεύσεις, έρωτα, αγάπη, χαμόγελα, δάκρυα... Πολλά δάκρυα! Ήταν απρόσμενος... Ποτέ δεν περίμενα να συμβούν κάποια πράγματα.. Αλλά το κυνήγησα! Και έγιναν! Και μου βγήκε σε καλό! Θυμάμαι εκείνα τα απογεύματα του χειμώνα... Επισκέψεις σε μια άγνωστη περιοχή (μέχρι τότε), μόνο και μόνο για να αναπνεύσω λίγο από τον αέρα του! Το έμαθε, αλλά πολλούς μήνες μετά! Τον χειμώνα, έχασα ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευα ότι θα έφευγαν! Κι ας ήταν ήδη πολύ μεγάλοι... Η απουσία τους με τρόμαξε, και η αλήθεια είναι πως ακόμα με τρομάζει... Κάποια πράγματα δεν ξεπερνιούνται από την μια μέρα στην άλλη! 
Κατάλαβα, πως η ζωή μας είναι ένας κύκλος! Έχει αρχή, μέση, και τέλος... Και είναι όμορφη! Πολύ!!! Γι' αυτό λοιπόν, δεν πρέπει τίποτα να μας τη χαλάει! Ε κι αν υπάρξει και η μελαγχολία, τι έγινε; Μέρος της ζωής μας είναι κι αυτή! Το θέμα είναι να μπορέσουμε να τη ξεπεράσουμε! Και να σταθούμε στα πόδια μας ξανά!! Κι αν πέσουμε, θα σηκωθούμε πάλι!!! 
ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!!!!!! 
ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΙΑ!! 
Σ Ι Γ Ο Υ Ρ Η . . .

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

13 χρόνια μετά...

28/05/1999
Ένα γλυκό πρωινό του Μαΐου ήρθε η μαμά στο κρεβάτι, με φίλησε κι ύστερα έφυγε... "Ήρθε ο μπέμπης", σκέφτηκα και η μέρα συνεχίστηκε κανονικά...
Ώρα:14:00μ.μ: Η επιστροφή από το τότε σχολείο μέσα στη αγωνία και τη χαρά! Επιτέλους θα έβλεπα εκείνο το μικρό πλασματάκι που ένιωθα εννιά μήνες στη κοιλιά της μαμάς! Η επιστροφή μου στο σπίτι φάνταζε κάτι παραπάνω από ονειρική, αλλά τελικά άλλη τροπή πήρε! Κανείς δεν μου είχε πει ότι η μαμά κι ο μπέμπης θα έρχονταν έπειτα από λίγες ημέρες στο σπίτι! Η στεναχώρια και το κλάμα ήταν η συντροφιά μου εκείνες τις μέρες, με αποτέλεσμα ο ακατέβατος πυρετός μου!

28/05/2012
Ένα δύσκολο απόγευμα του Μαΐου, ο μπέμπης με εξετάζει στις ερωτήσεις εισαγωγής των Λατινικών. Εγώ κολλάω κι εκείνος παλεύει να με ξεμπλοκάρει! Και τα καταφέρνει! Πάντα τα καταφέρνει άλλωστε!Πάντα είναι εδώ! Πάντα η αγκαλιά του είναι εδώ!

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα είναι για πάντα ο μικρός μου πρίγκιπας! Εκείνο το όμορφο, γλυκό μωρό που μ΄ένα του χαμόγελο διώχνει κάθε πίκρα μου! Πάντα! Μα πάντα!

Να σε χαιρόμαστε! Και να είσαι πάντα εδώ! Όπως κι εγώ!




*Συγγνώμη που δεν 
ήμουνα για σένα ουρανός!

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Γ.Β

Μου παραπονέθηκες χθες.. Και στεναχωρήθηκα η αλήθεια! Είπα λοιπόν, να αναφέρω κάποια μικρά μα τόσο σημαντικά για μένα... Μόνο και μόνο, για να χαμογελάσεις.. Κι ας σου κάνω τη ζωή δύσκολη! Μα θυμάσαι τη πρώτη μας επαφή; Εσύ με το σγουρό, όλο τρέλα μαλλί σου, ζώντας σε μια άλλη διάσταση, χωρίς να έχεις απόλυτη επαφή με τον περιβάλλοντα χώρο! Μα αυτό αγάπησα σε σένα! Τη τρέλα σου και την αυθεντικότητά σου! Το γεγονός ότι λες τα πράγματα έτσι όπως είναι... Ήσουν -και είσαι- εδώ για μια αγκαλιά, στις δύσκολες στιγμές! Τότε που μ' έχανα και τώρα που προσπαθώ να με βρω ξανά! Και θα με βρω, γιατί εσύ είσαι εδώ! "Είμαι καλά, Ιωάννα!" Το πίστεψα όσο ποτέ άλλοτε! Αλήθεια! Το ένιωσα, σε ένιωσα! Θυμάσαι τι σου είχα πει τότε; Πρόσεξε μόνο μη χάσεις τη Γεωργία! Και με άκουσες! Όχι μόνο δεν την έχασες, αλλά στάθηκες στα πόδια σου και πάτησες τόσο γερά κάτω που κανένας, ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ, δεν θα σε ρίξει! Κι αν σε ρίξει, εγώ εδώ θα είμαι! Για να σε σηκώσω πάλι! Θα μείνω δίπλα σου, για να σε τυραννάω όλο και πιο πολύ! Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη γκρίνια σου! Ίσως είναι η πρώτη φορά που σου μιλάω τόσο ανοιχτά! Μα το είχα ανάγκη!!
Α! Σ' ευχαριστώ για χθες! Για σήμερα.... Για αύριο.... Για το υπόλοιπο της κοινής μας ζωής! Γιατί ό,τι κι αν γίνει, όποια τροπή κι αν πάρουν τα πράγματα, η ζωή μας θα είναι ΚΟΙΝΗ!

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

ΕΚΕΙΝΕΣ!

Μα πόσο τυχερή νιώθω που έχω εκείνες! Που μένουν εδώ... Αντέχουν τα ξεσπάσματά μου, και περιμένουν να με δουν καλά! Εκείνες, που δεν μουτρώνουν όταν κλείνομαι σε μένα! Εκείνες που με νιώθουν πριν καν τους μιλήσω! Εκείνες που θα είναι εδώ ακόμα και τότε, όταν όλοι άλλοι θα έχουν φύγει! Τι να πω για εκείνες; Ευχαριστώ; Ίσως ποτέ δεν θα είναι αρκετό! Ποτέ!!
Κι όπως που είπε μία από εκείνες προχθες, δεν χανόμαστε... Χάνονται αυτοί που δεν βρέθηκαν!
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ!!




*Θέλω το χαμόγελο μου/σου πίσω ΤΩΡΑ!

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Κάτι απογεύματα....

Μελαγχολία, απογοήτευση, νοσταλγία, φόβος..... 

Μελαγχολώ για τον καιρό που περνά...

Απογοητεύομαι με τους ανθρώπους....

Νοσταλγώ τις ήρεμες στιγμές...

Φοβάμαι μη σε χάσω....


Κι είναι εκείνα τα απογεύματα, που θες να βάλεις ένα τέλος σε όλα! Σε όλα όσα σε πονούν... Κι ας ξέρεις πως αυτά σε κρατούν ζωντανό! Εκείνα τα απογεύματα που το μόνο που θες είναι να χωθείς στην αγκαλιά της μαμάς, εκεί που δεν θα σε πειράξει κανείς...
....και χτυπάει το τηλέφωνο! "Σ'αγαπώ.. και είμαι εδώ!"

*Όλα θα πάνε καλά.. Το αξίζουμε!

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Απογοήτευση!

Κάθε μέρα απογοητεύομαι όλο και πιο πολύ απ'τους ανθρώπους! Μα γιατί; Άδικο δεν είναι; Γιατί τέτοια διπροσωπία στον κόσμο; Γιατί τέτοια κακία; Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις, το ξέρω, μα εμείς τις κάνουμε ακόμα πιο δύσκολες! Στη προκειμένη περίπτωση ωστόσο, εγώ φταίω! Που δεν μιλάω.. Που αφήνω κάτι υποκείμενα να μιλάνε για μενα.. Αλλά που θα πάει! Θα γυρίσει ο τροχός... Και ίσως τότε, να μην τους αρέσει η Ιωάννα που θα γνωρίσουν! Άντε,  γιατί και η υπομονή έχει και τα όριά της!!

Όσο για σένα, εδώ θα'μαι.. Ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό!
Σ'αγαπάω!

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

17!

Κι αν όλα τ'άλλαζα, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα άλλαζα τη διαδρομή!
Περνάνε τα χρόνια, μεγαλώνω... Μαθαίνω... Αλλάζω... Πληγώνω... Πληγώνομαι... Αγαπάω.... Αγαπιέμαι... Ερωτεύομαι... Και με ερωτεύονται.... Η χρονιά που έφυγε μου έμαθε τόσα πολλά! Μα αυτό που μου έμεινε, είναι ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ! Μου έμαθε εκείνος πως το παν στη ζωή μας, είναι να είμαστε ο εαυτός μας... Έμαθα να λεω "ΟΧΙ"! Πόσο σημαντικό, Θεέ μου! Έμαθα να δίνω, χωρίς να περιμένω να πάρω! Έμαθα να πονάω, και να χαίρομαι, διοτί κι αυτό είναι μέρος της ζωής μας και πρέπει να το ζούμε, όπως λέει και εκείνος! Έμαθα να λέω λόγια που ξέρω πως θα κάνω πράξη! Έμαθα, έμαθα, έμαθα, έμαθα..... Έμαθα να είμαι ΕΓΩ!
Θέλω να μοιράσω πολλά φιλιά και πολλές αγκαλιές σε εκείνον! Που απ'αυτόν έμαθα...
Θέλω να πω συγγνώμη σε ανθρώπους που πόνεσα, μα δεν μου κράτησαν κακία... 
Θέλω να πω ευχαριστώ στις νεράιδες μου που είναι εδώ.. Και θα είναι.. 

*να με χαίρεστε, λοιπόν! 



~Μα ναι! Για ακόμα μία φορά
με συγκινήσατε τόσο μα τόσο πολύ!
~~Όσο για σένα! Το φιλί σου και η αγκαλιά
σου ήταν το ωραιότερο δώρο που μου έχουν
κάνει ποτέ! Σ'αγαπάω, και σ'ευχαριστώ  ΓΙΑ ΟΛΑ! 

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

τους ανθρώπους της ζωής μου*

Η μαμά μου, ο μπαμπάς μου, ο αδερφός μου, η Λένα, η Έλενα, η Μαρία, η Γεωργία, η Αγγελική, η Έλσα, η Μαρία, ο Δημήτρης, ο Μηνάς.

ΚΙ ΕΣΥ!!!!!!! Που ό,τι κι αν γίνει θα είσαι εδώ... Σε κάθε δύσκολη στιγμή! Και τότε.. Τότε που έχανα την Ιωάννα, ήσουν εδώ.. Και τώρα, που τη βρίσκω ξανά, πάλι εδώ είσαι!! Και ξέρεις κάτι; Δεν θα σ'αφήσω να φύγεις! Γιατί εγώ μετά, δεν θα ξέρω πως να ζω! Δεν ξέρω να ζω χωρίς εσένα!!



*..και μου βγαίνουν πάντα λίγοι!
Αλλά δεν πειράζει! Είναι καλοί, 
μα πάνω απ'όλα είναι εδώ για ΜΕΝΑ!!!


 

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Η ευτυχία κάποιες φορές δεν περιγράφεται με λόγια!
Απλά! 







*σ'ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου.. και την κάνεις μαγική!

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Εσύ!




*Mε πετάς ψηλά και πάω σαν χαρταετός
γίνομαι να περπατήσεις δρόμος ανοιχτός
κι ύστερα ξαναγυρνάω απ' την πόρτα σου
εγώ είμαι το παιχνίδι και η βόλτα σου....



σ'αγαπάω!

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

δ!

Οι λέξεις είναι τόσο μικρές για να περιγράψουν την ψυχή και τη καρδιά μου...
Γεννήθηκα για σένα! Μόνο αυτό..

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

*κάθε τέλος....

....και μία καινούργια αρχή!
Μα ναι! Το πιστεύω... Πάντα το πίστευα άλλωστε! 
Εκείνη τη μέρα.... Το βροχερό απόγευμα του Οκτώβρη... 
Τελείωσαν τα παραμύθια της γιαγιάς... Εκείνα τα γλυκά, 
όλο ευτυχία μάτια της, τα είδα για τελευταία φορά! 
Μα ήταν ευτυχισμένη... Εγώ το ξέρω! Μου είχε πει τα
μυστικά της και ήξερα πως ήταν ευτυχισμένη....
Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μια κουβέντα της: "Κάθε τέλος, κι αρχή μικρή μου..."
Κι έτσι κι έγινε... Εκείνο το απόγευμα ήταν
καθοριστικό για τη ζωή μου... Για τη ζωή μας πια..
Κάποια πράγματα λέγονται καλύτερα
με τα μάτια... Θυμάσαι εκείνο το απόγευμα?
Με ακούμπησες... Με έφερες κοντά στο πρόσωπό σου
και με φίλησες.. Αυτό το φιλί! Το θυμάμαι σαν χθες..
Ζεστό, γλυκό, τρυφερό...
Σαν τη κοινή ζωή μας! 
Όσα κι αν έρθουν, εγώ θα είμαι εδώ!  
Δεν σ'αφήνω εγώ... Ποτέ! 
Ακούς? Ποτέ! 



*η νεράιδα... 
η δικιά σου!

it's our life!

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Τίποτα δεν χάθηκε ;)

.....κι ούτε πρόκειται!

 *σ'αγαπώ, για όλα εκείνα 
τα βράδια που ξαγρυπνάς
μαζί μου όταν δεν με πιάνει  ύπνος...!
Και σου'πα χθες... 
Κρύβω μεγεία μέσα  μου!!

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Στο μαύρο βλέπεις χρώμα...:)

Εμπνευσμένη από ένα αγαπήμενο τραγούδι, είπα να γράψω δυο λόγια.... Για όλες αυτές τις μικρές αλλάγες στη ζωή μου, που την έχουν κάνει τόσο όμορφη.. τόσο διαφορετική!! Θα ξεκινήσω από εκείνη! Μπήκε σε μία ζωή ήρεμη, μονότονη και άλλες φορές μελαγχολική! Και την άλλαξε μια για πάντα.... Εκείνο το απόγευμα, ήταν καθοριστικό τελικά... Για τη ζωή μου, για τη ζωή σου, για τη ζωή ΜΑΣ! Δεν μπορώ να κρυφτώ από εκείνη πια.. Ξέρει τα αληθινά μου χαμόγελα, και τα γεμάτα πόνο.. Ξέρει τη κάθε μου σκέψη πριν καν τη κάνω.. Ξέρει να με προσγειώνει στη πραγματικότητα ομαλά, για να μη χτυπήσω... Ξέρει τα πάντα μου! Μα και τα χωρίς εμένα πράγματά μου! Ξέρει να διαχειριστεί τις καταστάσεις μου καλύτερα απ'ότι εγώ! Ξέρει να φτιάχνει τις δύσκολες μέρες μου μ'ένα χαμόγελο!! ΞΕΡΕΙ ΕΜΕΝΑ!!
Σειρά τώρα έχει εκείνος...Εκείνος που απλά ΜΕ ΓΕΜΙΖΕΙ! Με θυμώνει, γιατί μ'αγαπάει... Και το ξέρω! Εκείνος που μ'ένα γέλιο του καταλαβαίνω τη ζωή μου.. Εκείνος που με κάνει να θέλω να πετύχω τα όνειρά μου όσο κανείς άλλος! Κάθε στιγμή μαζί του είναι διαφορετική! Με τα γέλια μας, με τα ξεσπάσματά μας, με τις δυσκολίες μας, με τα όνειρά μας... Γιατί όπως μου είχε πει, τα όνειρα δεν είναι πια δικά μου.. Είναι δικά ΜΑΣ! 
Ευτυχία! Μετά από έναν δύσκολο μήνα, γεμάτο άγχος, ένταση, στεναχώριες, πίεση, έρχεται η ευτυχία... Γιατί για να δει κανείς το ουράνιο τόξο, πρέπει να αντέξει τη μπόρα!!


ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!


Νεράιδα Κ* να προσέχεις τώρα που φτάνεις στο τέρμα..
Σε περιμένει μία υπέροχη ζωή  εκεί έξω!
Δεν σε έχω ξεχάσει, να ξέρεις..

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

*πάει καιρός...

...από τη τελευταία φορά που έγραψα.. Ο νέος χρόνος με βρήκε με ανθρώπους που αγαπώ πολύ! Τα Χριστούγεννα πέρασαν, και επιστρέψαμε στις βάσεις μας! Τα μαθήματα όσο πάνε και δυσκολεύουν, οι ρυθμοί όλο και αυξάνονται, κι εγώ είμαι καλά... Νέα πρόσωπα μπήκαν στη ζωή μου, φιλίες από παλιά ήρθαν στο προσκήνιο, και το δικό του χαμόγελο συνεχίζει να φωτίζει τη ζωή μου..! Κι ας υπάρχουν οι εντάσεις, ας υπάρχουν οι  θυμοί... Μια αγκαλιά είναι ικανή, να τα αφήσει όλα πίσω! Οπ! Ξέχασα να αναφερθώ σε κείνη.. Που ανα πάσα ώρα και στιγμή είναι εδώ! Σε ξέρω καιρό, μα σε γνωρίζω τώρα...... Μέσα από τις δίκες μας στιγμές, μέσα από τα δικά μας όνειρα, μέσα από το δικό μας καλοκαίρι (που θα έρθει, και θα είναι υπέροχο).. Εδώ θα είμαι!
Άντε, και πόσο έμεινε πια?? 14 και αυτός ο μήνας.....


Σας φιλώ γλυκά!