Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

the end...

Ήρθε το τέλος και για το blog...
...μαζί με το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου τη ζωής μου..
...μαζί με την αρχή κάποιου άλλου!
Δεν θα πω πολλά...
Κάποια στιγμή θα βρεθούμε ξανά...

Να προσέχετε και να περνάτε μαγικά...!

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

είναι το τέλος των καταστάσεων που σου ορίζουν το ψέμα
και η αρχή άλλων που σου δείχνουν την αλήθεια..
μια αλήθεια που ένα χρόνο δεν ήθελες να δεις, γιατί το ψέμα
ήταν τόσο ψεύτικο που έμοιζε μ'αληθινό.
μα την είδες. και μαζί της είδες πως είναι η ευτυχία.
η ευτυχία των μικρών, όμορφων στιγμών.
εκείνων που φτάνει ένα "είμαι εδώ", για να αγγίξουν τη τελειότητα.
ένα "είμαι εδώ" αληθινό. πραγματικά αληθινό.




12 εβδομάδες ΑΚΟΜΑ:)
κι όλα θα είναι υπέροχα:)

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

τέλος, αρχή, τέλος, αρχή...

Λίγες μέρες για να τελειώσει κάτι.. Λίγες για να ξεκινήσει κάτι άλλο.. 

Χρόνια περίμενα αυτή τη στιγμή! Τη στιγμή που θα σκεφτόμουν πως απλά σε λίγο κλείνει ένας κύκλος! Ένας κύκλος που για πολλά πολλά χρόνια αποτελούσε τη ζωή μου, τη καθημερινότητά μου.. Νοσταλγία, αναμνήσεις, στιγμές! Πολλές... Όμορφες και άσχημες παράλληλα! Άλλοτε έντονες, κι άλλοτε μονότονες... Στιγμές που σε σημάδεψαν.. Και σε σημαδεύουν ακόμη... Μέρες, ώρες, τραγούδια, μέρη... Κάθε δάκρυ, κάθε χαμόγελο τη δική του ιστορία! 
Και τώρα, που κλείνει ο κύκλος, ξεκινά ένας άλλος.. Καινούργιος! Που περίμενα χρόνια τώρα... 
Κι εκείνος, εδώ... Εκείνος που ήταν εδώ πάντα για να ζει τις μέρες μου μαζί μου.. Εκείνος που ήταν εδώ πάντα για να ζει τα χαμόγελα μα και τα δάκρυά μου.. Εκείνος που ήταν πάντα εδώ και με σήκωνε κάθε τόσο που έπεφτα.. Εκείνος που ήταν πάντα εδώ για να μου υπενθυμίζει πως τα άσχημα πέρασαν.  Πως τώρα ξεκινάει κάτι άλλο.. Καινούργιο και δικό μας!
Πράγματι... Τα πολύ δύσκολα πέρασαν... Λίγο έμεινε ακόμα για να τελειώσουν μια για πάντα! 
Τα όνειρα διαδέχονται το ένα το άλλο.. Τα χαμόγελα είναι στη θέση τους.. Το '13 μπαίνει, κι όλα θα πάνε καλά! Όλα!

*Καλή μας χρονιά!


~Δεν έχουν όλα αρχή-μέση-τέλος!
Εμείς δεν τελειώνουμε! Ποτέ δεν θα τελειώσουμε!

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Λίγο ακόμα...

Κι έρχονται στιγμές που πνίγεσαι.. Που νιώθεις κόμπους πολλούς στο στήθος και στο λαιμό σου... Έρχονται στιγμές που κανείς δεν καταλαβαίνει πως είναι να προσπαθείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να κάνεις τα αδύνατα δυνατά, με αποτέλεσμα να σε τραβάει τόσο κάτω και να φτάνεις πάτο. Και πώς σηκώνεσαι τώρα; Πώς βάζεις τους πάντες στην άκρη για να βρεις μόνο τον εαυτό σου ξανά; Πώς κλείνεις τ'αφτιά σου σε εκείνους που σε ρίχνουν; 
Και τι δεν θα' δινα να πω ένα στο διάολο όλοι και όλα, και να φύγω μακριά....
Μα ευτυχώς, έμεινε λίγο ακόμα...

~πάλι καλά που εσύ είσαι εδώ!
http://www.youtube.com/watch?v=gFAVusbr2N8

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

πεφταστέρι!

Ήταν εκείνο το βράδυ.. Εκείνο το βράδυ που συνειδητοποίησα πως οι στιγμές της ζωής μας, διαρκούν μόνο λίγα λεπτά... Ήταν εκείνο το βράδυ, δυο μέρες πριν, που καθόμουν στο μπαλκόνι και τα μάτια μου είχαν καρφωθεί στο απέραντο μαύρο του ουρανού... Ήταν εκείνα τα μικρά φωτάκια που με έκαναν να χαμογελάσω... Σκεφτόμουν τόσα... Το πώς κάποιοι άνθρωποι προκειμένου να μην ρίξουν τον εγωισμό τους σε κάνουν στην άκρη... Στέκονται απέναντι σου κι ας νόμιζες κάποτε πως θα ήταν πάντα εδώ... Το πώς κάποιοι άλλοι άνθρωποι ρισκάρουν και τη ζωή τους την ίδια προκειμένου να σε βλέπουν καλά.... Tο πώς κάποια λόγια γίνονται πράξεις και πώς κάποια άλλα λόγια μένουν απλά λόγια...
Μέσα σε τόσο λίγες μέρες έγιναν τόσα πολλά! Υποσχέσεις, όρκοι, όνειρα... Το χαμόγελο επανήλθε ξανά, κι αυτή τη φορά είναι πιο αληθινό από κάθε άλλη... Γιατί ξέρω.. Ξέρω πως δεν θα αργήσει η στιγμή που όλα θα πραγματοποιηθούν! Όλα στο χέρι μας είναι άλλωστε...


~να θυμάσαι, πως την ίδια ευχή κάναμε~

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Εδώ ξανά!

Ξέρω, χάθηκα.... Μα το διάβασμα, το διάβασμα, το διάβασμα, δεν μου επιτρέπει να ασχολούμαι με τίποτε άλλο...

Σιγά σιγά η ένταση πέφτει, και ξεκινάει η τελευταία βδομάδα των μαθημάτων!

Η βαλίτσα ανέβηκε από την αποθήκη, τα ρούχα σιδερώθηκαν, τα εισιτήρια βγήκαν, και απλά μετράμε αντίστροφα...

Εκείνος συνεχίζει να μου χαρίζει τα σ'αγαπώ του, και όλα κυλάνε όμορφα...

Καλό καλοκαιράκιιιι.... Και να περνάτε όλοι Μ Α Γ Ι Κ Α Α Α . . . . 

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Σκέψεις.... κάτω απ'το γεμάτο φεγγάρι!


*Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.
Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.
Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.






Δάκρυα... Πολλά..... Για τα χαμένα όνειρα.... Που τελικά ήταν μόνο δικά μου!
Όμορφο το φεγγάρι απόψε! Το νιώθω να με κοιτάει... Να συμμερίζεται τον πόνο μου....
Πονάει που η αγκαλιά του δεν είναι εδώ... Να το χαζεύαμε μαζί!!
Θα περάσει... Κάποια στιγμή, θα περάσει....